Bernhard Brost erzählt:
Beim Hochzeetsäaßen un däm feen geschmeckten Hochzeetsdesch hun eech da Broot ihrem Gruußpapp geentiwwa gesäaß un hän gefroat: "Na, Ääläntse Papp, woar et en airen jongen Joahn och esou sche'in, wänn Hochzeet woa?"
"Mä, daat well eech männen", soat dän aalen E'ihm, eech hun et schunn oofft fazeelt, un eech well et nääß gear doun. We'i eech mee Kätschi geheeroat hun, senn noch all Jonggesellen op all Hochzeeten gang. Soubaal e Jong achtze'ihn Joahr alt woa, es en än de Jonggesellenfaän opgehol gän. Hän es dodrän blif sou lang, bes en geheeroat hät. En däm Jonggesellenfaän woan de Gesätsar ärsch schträng. Se woan net opgeschrif, äva se senn seet Mänschegedängken emma ägehaal gän. Un äänt kann eech eesch faseschern: Mir Jongen fun doumoals, mir hun zesummegehaal. Wän äanen fun uus belaidischt oder gekrängkt hät, dän hät daat net ugestroaft gemaat. Un daat hät emoal meen Schwierpapp alääft.
We'i eech bei mee Kätschi fraije gang senn un schunn med em äinisch woar, un eech ap un zou en hia Hoos gang senn, hun eech baal gemärekt, dat iire Papp goa net gezuuch hät. Eech woar him net reech genouch. Wou et nemme ging, hät hän met seinem file Gält gepraalt un met seinem file Ve'ih un met seiner viler Fruut opgeschnitt. Äanes Oawens woar et ma doch zevil, et woa de Riad op et Schlachde kom, un dou hun eech dommerwais gesoat, mir hätte schunn us lätzt Ham ugeschnitt. Et woar schun He'isumma. Dou hät hän awer loasgeloat: "Mia hun uuse Schuaschten noch esou fol hängken met Hammen un Schbäak, dat de Raach net me'ih doorschkemmt. Wän daat em dis Zeet net hät, daat es kää Boa".
Daat hät meech doch gewurmt, wat hän doa gesoat hät. Eech hun awwer neescht gesoat un senn op da Schdäll fotgang. Daboossen op da Stroaß hun eech e poar fun de Jonggeselle getroaf, di vun maim Vahältnis mät dem Kätschi wossden. Se hu meech gehänselt, wail eech schunn esou fre'ih häamgang sän. Dou hun eech hinnen fazelet, wat eech met em Kätschi seim Papp haat. Doa soat ääne fun hinnen zou miar: "Doo proochs doavun neescht ze wessen, äwwa däm Deckschnessa welle ma waisen, dat de Raach net me'ih dorch de Schuaschte gäat!"
Noch en der sälvija Noat es de Deivelerei gemaat gän. We'i de Liieter em Derf all oos woan, sän di Borschen em et Hoos erem geschläch un hun en open Diar gesout. Nemmen de Schdalldiar woa net fun bänewäns fariijelt. Sou senn se dorch de Schdall un dorch de Schaia en de Kisch kom un sän dan op a Lääta en de Schuaschte gekrawwelt, wou doch taatsächlich noch allerhant Hammen un Seeteschtecka gehang hun. Alles hun die Kealen eropgehol un en Säke fotgeschaaft. Un dan sän se vun booßen op dän Daach gekrawwelt. Se hun en Plourad op de Schuaschte geloat un gants discht met Woasem zougedeckt.
We'i däm Kätschi sein Mamm um annere Morje Feeja uumache wollt, dou woa et doch genaasou, wi däm Kätschi see Papp praalerisch um Doa fiehär gesoat hät, de Raach es net me'ih dorsch de Schuaschde gang.
"Esou woa et räscht", soaten de Jongen. "Un och eech hun mein Fräät gehat", soat dän Ääläntse Pap, "äwa suo gants geheija woa et ma net zemout. Eech wolt doch mee Kätschi hunn, äwa daat woa wail noch fiil schwiirijer wi fihrher. De Hammen un de Seeteschtecka sen nääs zereckbroat genn, äwer et hät noch wochelang gedauert, bes eech nääs met maim Kätschi äänisch woa, un ere'ischt noa Me'inden woa i'ere Pap nääs gout met mia."
Ewald Meyer liest "Beim Hochzeetsäaßen" von Bernhard Prost (4,2 MB)
|